Em pregunto si vertaderament es pot deixar de banda el propi ego per a deixar pas al fet de donar una mica per a no empatxar-te de tant de recibir. Si es pot deixar-ho fluir i no forçar-ho tot. Si es possible que surti d'un mateix i no de remordiments o obligacions. Em pregunto si això durarà molt de temps.
13 comentaris:
Somos animales, y hasta que no tenemos el sentimiento de culpabilidad o semejante no actúamos; pero lo hacemos por lástima no porque nos convenga. Somos animales con uso de razón, lo mejor es pensar que es lo que te conviene a ti y que a la vez beneficie a los demás.
mira nena, fora menjades de caperrot d'aquet tipus ok? aui ja arribes i farem q no pensis en re ni en nigu, q es el mes impurtant
se q em mataras tot d'una vegis axo escrit pro m'es igual hahah
truca'ns aui a la nit val guapona? (LLL)
per cert! tinc dos per certs x'D
primer per cert... l'albert te tuenti.. ara ja no numes ets tu l'esquirol hahah
segon per cert.. li vas cumprar al final l'entrada a ta germana x coldplay? xqe ma mare anira tota sola i si va ta germana doncs poden nar juntes
tercert per cert, q se m'ha ucurregut ara... ja et fare la pilota, q se q t'agrada HOHOHOHOHO
ubri'm cunversacio pel msn q ja saps el q em passa!!
tetimuuuu(LLL)
Me ha encantado esta reflexión Lydia!
Un petó!!
L'ego, l'orgull, formen part de nosaltres i hem d'aprendre a conviure amb ells, encara que sigui per remordiments i obligacions.
Buda llegó a la iluminación cuando consiguió vencer su propio ego. Creo que el ego es cobardía, es miedo, es inseguridad, es envidia, es duda, es apariencia... es el mecanismo de supervivencia social más poderoso para la permanencia actual; pero creo, que tal simpleza superficial, tan solo vale para aquellos que sólo ven la primera línea del bosque. Aquellos que no poseen la plena seguridad y confianza real; (que creo que somos muchos) necesitamos nuestro propio mecanismo de supervivencia. Día a día trabajo en no vivir bajo la máscara de mi y vuestra propia hipocresía. Somos humanos y por lo tanto estamos expuestos a la crítica total y absoluta. ¿Por qué no aceptarlo?
después de haberme pasado toda la tarde estudiando la proyección exterior de los Reyes Católicos, Carlos V y Felipe II lo único que te puedo decir, a hores d'ara, es que haré una Inquisición contigo como me hagas pensar tanto.
después del comentario tan inútil escrito anteriormente, voy a dignarme a contestar tu comentario, querido sr. 'P'.
no considero que el ego sea limitadamente una muestra de inseguridad, cobardía, duda, miedo o apariencia... creo que va mucho más allá de todo eso. el hecho de no compartir, de no ponerle límites a nuestro EGOísmo, de tener ambiciones descontroladas y personalistas en toda su esplendor, no me parece tan solo una muestra de inseguridad, cobardía, duda, miedo o apariencia, sino que es, pensándolo bien y siendo completamente realistas, lo que nos hace humanos. ESO es lo peor de todo; que somos naturalmente así.
PD: Y si te digo que mi mecanismo de supervivencia eres tú?
Pensándolo bien señora (L), tenemos que tener esta conversación en nuestro próximo encuentro fortuito, (el típico de ir por la calle y ver a esa persona que casi ni reconoces del tiempo que hace que no la ves) creo que escribiendo por aquí nunca acabaremos de entendernos… y además, como en cualquier momento me puedo poner a argumentar lo contrario... y tú, también!... puffffff. En todo caso si por el medio (encuentro fortuito) tampoco llegáramos a ningún acuerdo, ya pasaríamos al siguiente paso, “guerra de cojines” sabiendo de antemano de quien va a ser la victoria.
quizá la victoria física sea tuya, pero yo te gano en muchos otros aspectos.
ambos sabemos que el siguiente paso no es una guerra de cojines, ya acordamos que iríamos al carrefour a buscar una oferta de 2x1 (o 894765489781152396x1) de camisas de fuerza (sí, lo sé, lo sabemos, anti-estetiquísimo), o un bozal (como soy un perra...).
el caso es que sea algo efectivo, algo que haga que nos controlemos a causa de 'X' motivos ya sabidos.
eso sí, dicen que es mejor no reprimir las cosas y sacarlas de ahí dentro. y digo yo... ¿qué te parece si les desabrochamos las cremalleras a los cojines al grito de: "¡ESTO ES LA GUERRA!"?
o... mejor... ¿compramos más chupa chups?
Mañana es el día: cena, defensa del territorio, interrogatorio, peli, guerra... muerte... (acompañar al cadáver a su casa).
No, no te equivoques.
Mañana (hoy) es el día: """"cena"""" (tú como cocinero eres un peligro), ocupación del territorio, interrogatorio, PELI (dándole un importante grado de énfasis a la palabra), guerra... tu muerte... (limpiarme las manos de sangre, y con alcohol en mano no dejar huellas del crimen).
Publica un comentari a l'entrada